Malarze renesansowi

Najwybitniejsi malarze renesansu

Malarstwo renesansowe

Malarstwo renesansowe miało swój początek we Włoszech, w takich miastach jak: Florencja, Rzym, Wenecja. Tutaj również, renesans osiągnął swój największy rozkwit. Przetrwało tu najwięcej zabytków starożytności, zwłaszcza rzeźba i architektura. Malarze renesansowi opierali się na trzech ważnych zasadach. Pierwszą z nich było zainteresowanie się na nowo antykiem i systematyczne badania sztuki starożytnej, drugą skupienie się na człowieku (humanizm), a trzecią, odkrycie i opanowanie zasad perspektywy linearnej. Dzięki tym trzem zasadom dokonał się prawdziwy przewrót w sztuce zachodu. Źródłem inspiracji dla malarzy renesansowych była z jednej strony natura, którą cierpliwie obserwowali, z drugiej zaś sztuka starożytna, gorliwie studiowana, w tym okresie we wszystkich pracowniach malarzy, rzeźbiarzy i architektów.

Tematyka malarstwa renesansowego

Bohaterem, który porusza się po powierzchni obrazów, malarzy renesansowych, jest zwykły człowiek i jego codzienność. Problemy, radości i smutki dnia powszedniego stają się tematem dzieł malarzy renesansu. Artyści, opracowując nowe ujęcia motywów biblijnych, przedstawiają w istocie życie codzienne, obyczaje i stroje swojego czasu. Twórcy zwracali szczególną uwagę na detale anatomii człowieka, takie jak ludzkie części ciała. Malarze renesansowi bardzo często sięgali w swej twórczości również po motywy mitologiczne, nie stroniąc od malowania aktów. Malarstwo renesansu cechowało się głęboką harmonią. Artyści epoki renesansu używali bogatej kolorystyki i dbali o drugi plan obrazu. Bardzo szybko stały się popularne obrazy z wspaniale dopracowanymi pejzażami w tle. Choć nadal przeważały przedstawienia religijne, coraz większe było zainteresowanie tematyką świecką. Duchowemu odrodzeniu człowieka towarzyszy w epoce renesansu odkrywanie świata. Nie ma sfery ludzkiego istnienia, która pozostawałaby poza polem zainteresowania renesansowych artystów.

Malarstwo renesansowe północy

W sztuce renesansowej Europy północnej dominuje tematyka religijna, którą malarze renesansowi przedstawiali z realistyczną precyzją. Nie brakuje tu wspaniałości (szat, wnętrza czy pejzażu), lecz podczas gdy renesans włoski charakteryzuje się nadziemskim idealizmem, malarstwo północnoeuropejskie tego samego okresu odznacza się realizmem opartym na bezpośredniej obserwacji. Postacie na obrazach malarzy renesansowych sprawiają wrażenie malowanych z natury. Coraz większą wagę przykłada się do szczegółów wystrojów wnętrza, które często mają znaczenie alegoryczne, bądź są aluzją, lecz jednocześnie obrazy pozostawiają nieodparte wrażenie, że te przedmioty życia codziennego warte są uwiecznienia.

Status artysty renesansowego

Malarze renesansowi zaczęli być utożsamiani z prawdziwymi artystami, co wcześniej nie występowało na tak ogromną skalę. Wzbudzali bardzo duże zainteresowanie zarówno w swoim ojczystym kraju, jak i poza jego granicami. W czasach renesansu bycie artystą mogło być lukratywnym zajęciem. Artyści przeważnie pracowali na zamówienie i dzięki mecenatowi arystokratycznych dworów żyli całkiem dostanie.

Wieża Babel(1563), Pieter Bruegel Gody w Kanie Galilejskiej(1563), Paolo Veronese Madonna dell'impannata(1512), Rafael Flora(1515), Tycjan Chrystus i kobieta z upływem krwi (1570), Paolo Veronese Święty Łukasz malujący madonnę(1440), Rogier van der Weyden Portret konny Karola V(1548), Tycjan

gry darmowe
odwiedzin: 7642
dzisiaj: 5
on-line: 1
strona istnieje: 2104 dni
ładowanie: 0.64 sek